Успение

Кратко житие на светиот отец наш Нектариј Чудотворец

Богоносниот отец наш Нектариј се родил на 1 октомври 1846 година во Силиврија Тракијска. Уште од најрана возраст покрај древните философи особено сакал да ги чита Светите Отци. Потоа, на островот Хиос каде што работел како учител станува чест посетител на тамошниот „Нов манастир“ на старецот Пахомиј со кого што водел долги и чести разговори. Се замонашува во истиот манастир на 7 ноември 1876 година со името Лазар, а после една година ракоположен е за ѓакон кога и го добива името Нектариј. Во Атина завршува гимназија и Богословски факултет после што заминува во Александрија (Египет) каде што е ракоположен за презвитер на 23 март 1886 година, а наскоро бива произведен и во архимандрит. После три години од престојот во Александрија бил избран за епископ на древната Пентаполска епархија.

[Read more →]

Погледнете во основните принципи на европскиот хуманистички прогрес, во неговата метафизика. Очигледно е за сите нормални очи: европската хуманистичка култура систематски го затапува во човекот чувството на бесмртност, додека сосем не го затапи, та човекот на европската култура одлучно, како Ниче, тврди - тело сум и само тело. А, тоа значи: смртен сум и само смртен. Така, над хуманистичката Европа завладеала девизата: човекот е смртно битие. Тоа е формулата на хуманистичкиот човек, тоа е суштината на неговиот прогрес. Најпрво несвесно, а потоа систематски свесно и намерно во европскиот човек преку науката, и преку философијата, и преку културата е внесувано сознанието дека човекот е смртен, целиот без остаток. Тоа сознание целосно се формирало во убедување кое гласи: смртта е неопходност. Смртта - неопходност! Има ли поголем ужас, и навреда, и потсмев: најголемиот непријател на човекот - неопходен му е на човекот! Кажете, дали има тука логика, макар онаа најмалата, макар онаа детската, макар онаа инсектската? Давен и мелен во воденицата на смртта која се вика земја, европскиот човек да не ја изгубил и последната трошка разум та почнал да блада?…
[Read more →]

Старец Арсениј Спилеот
(1886-1983)
(соподвижник на Старецот Јосиф Исихаст)

За старец Арсениј, неспорно, важи евангелското „еве вистински Израилец, во којшто нема лага“. По природа беше искрен, едноставен, незлобив, смирен, послушен; првенствено, беше еден редок подвижник, и беше несреброљубив. За старец Арсениј секогаш важеше: да - да, не - не.

Никогаш не злопамтеше, колку и да му наштетеа. Никогаш не се лутеше, никогаш никому не му наштети.

Во послушанието живееше со целосна точност; затоа и преку послушанието и апсолутната вера во личноста на старецот живееше секојдневно над законите на природата.

[Read more →]