Entries in 'Статии и беседи'
I. Определен, од страна на нововековниот хуманизам, како битие со поглед гордо кренат кон небото, но затоа, ќе додадеме, и со срце полно со земја, човекот како и секогаш, имајќи го самобитниот дар на слободата, особено денес е поставен пред изборот: ќе ги озакони ли своите непреобразени енергии, или, ќе го впери видот в земја, а срцето ќе го наполни со небо!
Во VI-от том на „Добротољубие“-то, како што, старецот Емилијан Симонопетритски, еден од извесните отци на нашево време, мудро ја именува книгата за простиот светогорски монах, преподобниот Силуан, се соочуваме со еден, за окото на душата, возбудлив настан од неговиот живот, којшто, пак, можно е, да предизвика метеж во мислата кај прагматичниот и бирократски настроен човек на новата епоха. Имено, пред да замине во манастир и да стане монах, тој бил присутен на една од селските веселби, набљудувајќи го човекот, патем негов пријател, којшто полетно играл свирејќи на хармоника. Го повикал, прашувајќи го: „како можеш да свириш и играш, кога имаш убиено човек“?! (инаку, го беше убил при пијана состојба, во една тепачка). Овој, пак, тргнувајќи го настрана, му одговорил: „додека бев во затворот, многу Му се молев на Бога да ми прости, и Бог ми прости. Затоа сега мирно играм“.
[Read more →]
Во Првата недела на великиот пост, го славиме споменот на востановувањето на светите и сечесни икони. Повеќе од сто години Црквата Христова ја потресуваше гонењето на злославните богоборци οд кои прв беше автократорот, Леон Исавриј, а последен Теофил, мажот на светата царица Теодора, којaшто пo неговата смрт повторно го утврди Православието заедно со Патријархот Методиј (843 година). Оваа незаборавна царица ги извика следниве свети зборови: „Кој не им се поклонува на светите икони и не ги целива со однос (=σχετικώς), а не богопоклоно (=λατρευτικώς), значи, не како богови, туку како икони (=слики) на првообразите, со копнеж и со љубов – засекогаш да е анатема”, a потоа побара од Бога простување на гревовите на својот маж преку општ пост и молитва за време на целата прва недела на Четириестницата, и во неделниот ден, заедно со својот син Михаил, со целиот клир и со народот ги воздигаа светите икони, и со нив повторно ја украси светата Христова Црква. Споменот на ова свето дело денес го слават сите Православни и затоа овој светол и сечесен ден го нарекуваме Недела на православието. Употребата, честа и односното поклонување на светите икони е прадревно апостолско предание, како што сведочат отците на светиот VII Вселенски собор. Постоењето на иконите во богослужбениот живот на Црквата и во животот на Христијаните е втемелено од самиот Господ Исус Христос. Тој, на царот Авгар од Месопотамија, му ја испрати неракотворената икона на своето лице. Овој цар боледуваше од неизлечива болест и имаше пратено покана до Господа, со желба, тој да дојде во Месопотамија и да го исцели. Христос, пак, зеде еден убрус и бришејќи ја потта од своето лице чудесно го отпечати својот лик на тој убрус, кој потоа му беше пратен на Авгар за да го исцели.
[Read more →]
I. Во својот вдахновен говор на годишниот испит, на 12 Јуни 1866 год., нашиот голем поет Григор Прличев ги изрече следниве едноставни и полнозначни зборови: „Секој го познава арното и лошото. Според тоа, уште повеќе сме за поучување, оти познавајќи го арното, пак сме закопчани за злото. Значи, лекот прв, којшто ја лечи секоја штета од корен, е учењето. Затоа Адам, кога првпат го виде сонцето, ги затвори очите. Кој го научи? Го научи номот (законот) Господов што му беше испишан во срцето, и му велеше: внимавај на себе!“.
Навистина, мудриот пребива во порив да се поучува, подобно на поговорката: Човекот се учи додека е жив!
Каква наука би нашле во вашите срца кога некој сега би ве прашал: што е Црквата? Дали е тоа организација за заштита на националните интереси?! Дали е институција за спроведување на партиските програми?! Дали е фолклорно друштво за конзервација на обичаи и адети?! Што е? Што, навистина, е Црквата? [Read more →]
Проповед изречена на Литургијата во неделата на Блудниот син (Ев.Лк.зач.79)
„На реките Вавилонски
таму седевме и плачевме
кога се сетивме на Сион“
Псалм 137
Како да запееме од песните Господови во туѓа земја? Вака пее израелскиот народ, браќа и сестри кога се наоѓа под ропство во Вавилон. Овој неповторлив псалм по својата убавина и длабочина поставен е да се пее на местото на полиелејниот псалм на утрената токму во оваа недела, кога се чита Евангелието за блудниот син. За туѓа, односно далечна земја се зборува и во денес прочитаното Евангелие.
[Read more →]
Из штампе је изашла несвакидашња књига, која представља аутентично богословље произашло из праксе, а пракса говори да је Његово Блаженство Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, једини православни Претстоитељ помесне Цркве, који је, у 21 веку, због проповеди Христове благовести мира и јединства, затваран од стране неокомунистичких власти у Р. Македонији.
Док је у бившим комунистичким земљама Црква била гоњена, опште је познато да су у Р. Македонији комунисти саздали организацију названу МПЦ, која не може да се именује Црквом, јер то није. То патолошко стање нашег савременог македонског амбијента, које је захтевало лечење, ту слободу без љубави и љубав без слободе, исцелио је Блаженејши Архиепископ Јован приводећи мало стадо Христово, које се не боји, у спасоносну саборност Цркве. Ипак, у матрици комунистичког аутизма нема места за таквог типа здравља, па је Архиепископ Јован на два пута био затваран у централном затвору Идризово, у близини Скопља. [Read more →]
