Успение

Патував еднаш со воз од Пашкањ за Бакау. За да не бидам во вагоните каде што се пуши, си купив карта и се качив на возот во оние вагони коишто се малку засолнети. Си реков: сепак, одам каде што нема да ме „кадат“ пушачите, зашто ме боли главата од чадот на цигарите. Во вагонот појдов сам, и не знаев кој уште ќе дојде.

Пред самото тргнување влезе една група на високи офицери коишто одеа во некое воено училиште. Беа мајори, полковници, а меѓу нив беше и еден постар водник со сопругата. Монах во офицерски вагон. Гледајќи се себеси во вагонот со офицерите како монах - си реков - каков разговор би можел да водам со нив? Јас си внимавав на својот мир и на своето „Господи Иисусе“ и седев мирно, бидејќи знаев дека ми претстои два часа патување со нив. А, треба да се префрлам во местото Лунка Стрмба на друг воз за Тракау, бидејќи одев кај отец Касијан, којшто беше настојател во Тракау, и кај отец Јануариј. Тоа беше во 1957 година.

Еден од нив, за да не молчи и сакајќи да се пошегува рече:

- Гледај, бре! Добро ќе оди возов зашто овде имаме поп.
[Read more →]

Процесот на создавање нешто ново, секогаш носи неизвесност, па така и создавањето на човекот од страна на Бога, според Неговиот образ и Нему подобен, содржи извесен степен на ризик. Притоа, ризикот не се состои во тоа што Он придодава елемент на несигурност, или, шок кон Неговото Вечно Битие но, во тоа што на човекот му даде божествена слобода, со што спречи предодреденост во било каков облик. Човекот има целосна слобода да се постави одрекувачки во односот со Бога - дури и да влезе во конфликт со Него. Бивајќи бесконечна Љубов, нашиот Небесен Отец не може да го напушти човекот којшто Он го создал за во вечноста, каде што ќе се исполни со Неговата божествена полнота. Он ја живее со нас нашата човечка трагедија. Го почитуваме овој ризик којшто ни го одзема здивот со својата величина, додека го созерцуваме Христовиот живот на земјата.
[Read more →]

Мнозина се оние коишто мислат дека разликата помеѓу монаштвото и обичниот живот на луѓето се темели на безбрачноста. Ние, во согласност со светите Отци и современите подвижници, покажуваме најголем интерес за послушанието, зашто често лицата коишто живеат во безбрачност не стануваат монаси ниту во буквалната смисла, ниту по дух. Слично на ова, сиромаштвото како способност некој да се задоволува со малку, се среќава и кај луѓе коишто се наоѓаат многу далеку од монашкиот дух.
[Read more →]

(Суштинскиот придонес на типикот во монашкиот живот)

Монахот треба сиот да се восоврши во созерцанието. Тоа е целта и причината на неговото постоење. Тој, само тогаш, може да гледа, слуша и чувствува; се смирува, напредува, созрева. Стапува во природен однос со светот околу него. Го спознава секое битие. Прима и испраќа пораки на живот. Станува свештенослужител на созданието. Сослужува со сета природа во единствената служба, во којашто Првосвештеникот е Оној Којшто принесува и Оној Којшто се принесува и прима и раздава за живот и спасение на сиот свет. Тогаш монахот - човечкото битие - е во мир, бидејќи во хармонија сослужува со севкупноста. И, во ваквото сослужување има ред, закон, којшто е законот на личносниот живот и заедничарење. Тоа е дар од благодатта којашто произлегува од Иисуса, а не законот којшто беше даден преку Мојсеја (Јован 1: 17). Благословот од присуството на Богочовекот е оној којшто владее со нештата на небесата и земјата. А, Он е Тој Којшто благословува, осветува и ги нахранува сите нешта.
[Read more →]